Voor eigenaren en exploitanten van gebouwen hoeft het verbeteren van de prestaties niet altijd te beginnen met een groot kapitaalproject. In veel bestaande gebouwen in de VS is de eerste mogelijkheid om meer te halen uit bestaande activa: inzicht krijgen in waar energie wordt verspild, systemen identificeren die ondermaats presteren en betere controles gebruiken om apparatuur efficiënter te laten werken. Die kans wordt steeds belangrijker naarmate de vraag naar elektriciteit toeneemt en eigenaren concurrerende kapitaalbehoeften tegen elkaar afwegen. De vraag naar elektriciteit in de VS is gemiddeld gestegen met 2,1 procent de afgelopen vijf jaar jaarlijks, volgens de Amerikaanse Energy Information Administration, die een aanhoudende groei verwacht tot 2050.
Dat verandert de economische aspecten van energie-efficiëntie in gebouwen. In plaats van efficiëntie vooral te zien als een duurzaamheidsinitiatief of te wachten op de volgende grote vervangingscyclus van apparatuur, kunnen eigenaren kijken naar de fysieke werking van het gebouw zelf. Waar wordt onnodig energie verbruikt? Welke activa opereren buiten het verwachte bereik? Welke aanpassingen kunnen nu worden doorgevoerd en voor welke problemen met de apparatuur is echt kapitaal nodig?
Voor eigenaren en exploitanten van gebouwen in de VS begint de snelste weg naar lagere energiekosten en -emissies vaak met de gebouwen die ze al hebben. De business case is operationeel: gebruik betere gegevens en controles om afval te verminderen, de prestaties van apparatuur te verbeteren en prioriteit te geven aan kapitaal zonder te wachten op een volledige retrofit- of vervangingscyclus.
Energie-efficiëntie van gebouwen creëert vier waardepools
De businesscase voor energie-efficiëntie van gebouwen wordt duidelijker wanneer we de potentiële bronnen van waarde van gebouwen van elkaar scheiden in plaats van elk voordeel als onderling uitwisselbaar te beschouwen.
De eerste en meest directe zijn de kosten van het energieverbruik. Door onnodige verwarming, koeling, ventilatie en andere belastingen te verminderen, kunnen het verbruik en de bedrijfskosten dalen. Dat is een uitkering in harde dollars wanneer die wordt afgemeten aan een geschikte basislijn.
De tweede is het onderhoud en de levensduur van bedrijfsmiddelen. Gebouwgegevens kunnen operators helpen om abnormaal gedrag van apparatuur te zien en het onderhoud te richten waar dat nodig is. Het financiële effect hangt af van het gebouw en de apparatuur die ermee gemoeid zijn, en moet dus onafhankelijk van energiebesparingen worden beoordeeld en niet worden verondersteld.
De derde is operationele veerkracht. Een beter inzicht in de prestaties van bouwsystemen kan operationele teams helpen problemen eerder te herkennen en beter onderbouwde beslissingen te nemen over kritieke bedrijfsmiddelen. Naarmate de vraag naar energie toeneemt en de netomstandigheden belangrijker worden voor bedrijfsplanning, wordt weten hoe, wanneer en waar een gebouw energie verbruikt een operationele capaciteit, niet alleen een maatstaf voor duurzaamheid.
De vierde betreft de omstandigheden van de bewoners. Temperatuur, luchtvochtigheid, luchtkwaliteit en constante omgevingsomstandigheden zijn belangrijk op werkplekken, scholen en andere bezette ruimten. Maar de economische voordelen moeten niet overschat worden. Betere binnenomstandigheden kunnen de bredere doelstellingen van een eigenaar ondersteunen, maar voor beweringen over productiviteit, bezetting, huurtarieven of winstgevendheid is bewijs nodig dat specifiek is voor het gebouw en de gebruikssituatie. Het aanpassen van de gebouwactiviteiten mag niet ten koste gaan van het comfort van de bewoners.
Het is belangrijk om deze vier waardepools van elkaar te scheiden. Het stelt een eigenaar in staat om meetbare besparingen te onderscheiden van andere waardevolle, maar meer contextafhankelijke operationele voordelen.
Optimalisatie van bestaande gebouwen voorkomt dat u opnieuw moet beginnen
Dit is waar de economie van het bestaande gebouwenbestand in Amerika bijzonder belangrijk wordt.
Eigenaren hebben zelden de luxe om een gebouw als een blanco vel papier te behandelen. Gebouwen kunnen HVAC-apparatuur bevatten die op verschillende tijdstippen is geïnstalleerd, besturingen van meerdere generaties, componenten van verschillende fabrikanten en systemen die nog een nuttige levensduur hebben. Zelfs als een grote modernisering gerechtvaardigd is, is het misschien niet financieel gezond en ook niet operationeel haalbaar om alles tegelijk te vervangen.
Dat maakt de optimalisatie van bestaande gebouwen grotendeels tot een interoperabiliteitsprobleem: hoe verkrijgen we nuttige informatie van de systemen die er al zijn en zetten we die om in betere operationele beslissingen?
Het antwoord zou niet automatisch rip and replace moeten zijn.
Open, interoperabele digitale bouwsystemen kunnen een laag creëren in de bestaande infrastructuur, waardoor eigenaren operationele gegevens met elkaar kunnen verbinden en de zichtbaarheid kunnen verbeteren, terwijl bruikbare activa behouden blijven. Building X van Siemens is bijvoorbeeld ontworpen als een centrale basis voor het verzamelen en analyseren van realtime gebouwgegevens en biedt open API's voor de integratie van bouwsystemen van meerdere leveranciers. Siemens zegt dat klanten die het platform gebruiken energie hebben gewonnen besparingen tot 30 procent door datagestuurde optimalisatie van energie-efficiëntie. Dat cijfer is echter een gerapporteerde uitkomst voor de klant, niet een gegarandeerd resultaat voor elk gebouw.
Het belangrijkste punt is belangrijker dan welk platform dan ook: digitalisering creëert de meeste waarde wanneer het eigenaren helpt om de bedrijfsmiddelen die ze al bezitten goedkoper te maken, in plaats van tegelijkertijd technologische modernisering en fysieke vervanging af te dwingen.
Beter energiebeheer in gebouwen zet gegevens om in actie
Gegevens alleen besparen geen energie.
De waarde ervan komt voort uit de operationele keten die het mogelijk maakt: zichtbaarheid, diagnose, controle en verificatie.
Ten eerste moeten eigenaren inzicht hebben in wat een gebouw en zijn belangrijkste systemen in feite doen. Energie- en bedrijfsgegevens kunnen onthullen wanneer en waar het verbruik plaatsvindt en de basislijn bepalen aan de hand waarvan veranderingen kunnen worden gemeten.
Van daaruit komt de diagnose. Exploitanten kunnen systemen met hoge belasting of grote verschillen onderzoeken en zoeken naar bedrijfspatronen die wijzen op verspilling of storing: apparatuur die draait wanneer ze niet nodig is, tegenstrijdige verwarming en koeling, overmatige ventilatie of regelinstellingen die niet langer overeenkomen met de bezetting en het gebruik.
Dan komt de controle. Zodra de oorzaken duidelijk zijn, kunnen operators de planningen, instelpunten en sequenties aanpassen of apparatuur aanpakken die niet naar behoren functioneert.
Eindelijk komt de verificatie. Heeft de interventie daadwerkelijk het verbruik of de kosten verlaagd ten opzichte van de uitgangssituatie? Zo niet, waarom niet?
Die laatste stap is cruciaal omdat het energiebeheer van gebouwen wordt omgezet in een verzameling activiteiten in een herhaalbaar bedrijfsproces. Eigenaren kunnen veranderingen die meetbare resultaten opleveren onderscheiden van veranderingen die dat niet doen, en ze kunnen dat bewijs gebruiken om te beslissen waar de volgende dollar aan kapitaal of operationeel budget naartoe moet gaan.