Siemens Art Spotlight

Over het kunstwerk

Het kunstwerk van Brigitte Kowanz uit 2010”Licht op„bestaat uit dynamisch gevormde neonbuizen gemonteerd op een glanzend rood gelakt houten oppervlak. Bij nadere inspectie vormen de gloeiende rode neonbuizen het woord „Light Up”, dat op het eerste gezicht moeilijk te ontcijferen is. De compositie wordt gekenmerkt door expressieve lijnen die bijna in een cirkel zijn gerangschikt. Vooral de „L” is sterk naar links gekanteld, terwijl de andere letters in een cirkel zijn gerangschikt. De letters lijken in elkaar grijpen en worden gedeeltelijk bedekt door het glanzende oppervlak achter de neonbuizen. Het roodgelakte houten oppervlak lijkt op het eerste gezicht een willekeurige kleur, maar bij nadere inspectie worden de buitenste lijnen van de letters „Light Up” zichtbaar, die enigszins verschoven zijn. Met „Light Up” laat Kowanz zien hoe licht, als immaterieel teken, onze waarneming beïnvloedt. De De combinatie van neonlicht en schrift doet denken aan de stedelijke gebarencultuur, maar in plaats van informatie of reclame, creëert het een poëtische reflectie op de relatie tussen ruimte, taal en licht.

Geselecteerde werken en tentoonstellingen

• „Onthoud de toekomst” — Galerie Krinzinger, Wenen, Oostenrijk (2024)
• „ervaringswereld — uit het niets” — LVM, Münster, Duitsland (2021)
• „poëtica van de werkelijkheid (gecodeerd)” — Max Goelitz, München, Duitsland (2021)
• „ALTIJD VER, ALTIJD WEG” — Zürich SBB, Europaallee, Zürich, Zwitserland (2019—2021)
• „Verloren onder de oppervlakte” — Museum Haus Konstruktiv, Zürich, Zwitserland (2020)
• „In het licht van licht” — La Biennale di Venezia, Oostenrijks paviljoen, Venetië, Italië (2017)
• „Positie — N 46°38′47″ E 14°53′31″” — Galerie im Taxispalais, Innsbruck, Oostenrijk (2011)
• „Infinity en verder” — Museum Liaunig, Neuhaus, Oostenrijk (2007—2008)
• „In vivo — In vitro” — Max-Planck-Institut, Münster, Duitsland (2006)

Over het kunstwerk

„De vleugels” is een groep van vier monumentale sculpturen gemaakt door architect en kunstenaar Daniel Libeskind voor de Wereldtentoonstelling 2015 in Milaan. Elke sculptuur is tien meter hoog, weegt 15 ton en is gemaakt van mat gepolijst aluminium. Hun vorm lijkt op een paar open vleugels, en de structuren met meerdere hoeken zijn ook van binnenuit toegankelijk. Na de Wereldtentoonstelling werden de sculpturen geïnstalleerd in vier grote locaties van Siemens: Berlijn, München, Erlangen en Milaan. Samen vormen ze een”Innovatiebrug” dat historisch belangrijke locaties van het bedrijf verbindt met de rest van de wereld. Vooral de drie installaties in Duitsland vormen een symbolische as die centraal staat in de erfenis van Siemens. Twee van de sculpturen, gevestigd in Berlijn en München, zijn voorzien van geïntegreerde licht- en geluidsinstallaties. Met 5.000 LED's veranderen hun oppervlakken in digitale mediagevels, vergezeld van een geluidscompositie die is ontwikkeld door Daniel Libeskind in samenwerking met componist Caleb Townsend.

Geselecteerde werken en tentoonstellingen:

• ”Ngaren: Museum voor de Mensheid” — Rift Valley, Kenia (2024)
• ”MO Museum” — MO Museum, Vilnius, Litouwen (2018)
• „Saffier” — Berlijn, Duitsland (2017)
• „Leuphana University” — Centraal gebouw, Lüneburg, Duitsland (2017)
• „Zlota 44” — Warschau, Polen (2016)
• „Het Hedendaags Joods Museum” — San Francisco, Verenigde Staten (2008)
• „Deens Joods Museum” — Kopenhagen, Denemarken (2004)
• „Studio Weil” — Port d'Andratx, Spanje (2003)
• „Imperial War Museum North” — Manchester, Verenigd Koninkrijk (2001)
• „Felix-Nussbaum-Haus” — Cultuurhistorisch museum, Osnabrück, Duitsland (1998)

Over het kunstwerk

Het monumentale beeldhouwwerk „Schwesterngroep” (Sisters' Group) van Georg Baselitz staat sinds juni 2016 in het atrium van het hoofdkantoor van Siemens in München. Op dit bijna vier meter hoge bronzen beeld van twee ton staat een drietal vrouwen die nauw met elkaar verbonden zijn, arm in arm staan. De fijne kneepjes van het werk worden pas duidelijk als je goed kijkt. De sculptuur werd eerst vervaardigd in hout, daarna in brons gegoten en uiteindelijk behandeld met een speciale afwerking om de gewenste zwarte patina te creëren. Volgens Baselitz vertegenwoordigt de groep een „team” dat symbool staat voor eenheid en solidariteit. Het stuk verwijst naar de iconografie van de Drie Gratiën — een klassiek motief dat staat voor schoonheid, charme en vreugde. Baselitz herinterpreteert dit thema met krachtige en eigentijdse beeldtaal. De groep figuren weerspiegelt ook visuele herinneringen aan Baselitz's jeugd in zijn geboortestad Deutschbaselitz.

Geselecteerde werken en tentoonstellingen

• „Het laatste decennium” — Sakıp Sabancı Museum, Istanboel (2024/2025)
• „Een bekentenis van mijn zonden” — White Cube Gallery, Londen (2024)
• „Adler Barfuß” — Galerie Thaddaeus Ropac, Salzburg en Seoel (2024)
• „Baselitz — Academie” — Gallerie dell'Accademia, Venetië (2019)
• „Georg Baselitz. De helden” — Städel-Museum, Frankfurt (2016)
• „Remix” — ALBERTINA Museum, Wenen (2007)
• „Nul voor de schilder” — Kunstverein Braunschweig (2006)

Over het kunstwerk

De zwart-witfoto's van Herlinde Koelbl tonen vier uitmuntende onderzoekers van onze tijd: chemicus Richard Zare, immunoloog Faith Osier, theoretisch natuurkundige Wolfgang Ketterle en microbioloog Emmanuelle Charpentier. In deze portretten steekt elk onderwerp een open hand naar de camera — gegraveerd met een kernboodschap uit hun onderzoek — waardoor een opvallende visuele metafoor ontstaat die wetenschappelijk inzicht letterlijk „tastbaar” maakt. Deze vier portretten maken deel uit van het fotoproject Fascinatie voor wetenschap — 60 ontmoetingen met vooraanstaande wetenschappers van onze tijd, opgericht tussen 2015 en 2020. De serie bevat portretten van 60 internationaal bekende wetenschappers en Nobelprijswinnaars, elk afgebeeld in hun wetenschappelijke omgeving. Met haar camera verkent Koelbl de speciale relatie tussen de geportretteerde individuen en hun vakgebied, waarbij ze niet alleen hun uiterlijke verschijning onthult, maar ook de innerlijke passie die hen drijft. Het doelbewuste gebruik van licht en schaduw speelt een centrale rol, omdat het de gezichtsuitdrukkingen van de wetenschappers accentueert en elk beeld emotionele diepgang geeft. Elke foto vertelt een verhaal over nieuwsgierigheid, het verlangen naar begrip en het onvermoeibare streven naar kennis.

Over de artiest

Herlinde Koelbl (*1939) wordt beschouwd als een van de meest vooraanstaande Duitse fotografen en documentairemakers van onze tijd. Na haar studie modeontwerp in München richtte ze zich in de jaren zeventig op fotografie en kreeg al snel erkenning door haar verslagen voor toonaangevende media zoals Die tijd, Stern, en De New York Times. Koelbl kreeg internationale bekendheid met haar langetermijnproject Sporen van macht (1991-1998), waarin ze gedurende zeven jaar 15 invloedrijke figuren uit de politiek en het bedrijfsleven fotografeerde en interviewde. Het resulterende fotoboek biedt overtuigende documentatie over hoe mensen worden gevormd en veranderd door macht en publieke verantwoordelijkheid. Haar artistieke praktijk is gericht op belangrijke thema's zoals natuur en transformatie, sociale structuren en de ontwikkeling van individuele persoonlijkheden. Langetermijnprojecten zijn kenmerkend voor haar aanpak, waarbij ze vaak haar onderwerpen gedurende vele jaren volgt. Door dit proces creëert ze niet alleen krachtige portretten, maar ook visuele verhalen over persoonlijke en sociale veranderingen.

DUURZAAMHEID II bevat vloeiende, doorschijnende vormen die met een gevoel van gewichtloosheid en beweging door de ruimte zweven. Zachte tinten groen, blauwgroen, geel en beige vermengen zich en overlappen elkaar, wat zorgt voor diepte, ritme en een zachte visuele flow. De gebogen lijnen roepen wind- of waterstromen op, wat duidt op lichtheid en constante transformatie. Door transparantie kunnen de lagen samenvloeien, bijna als een rustige choreografie in de ruimte. Het kleurenpalet weerspiegelt thema's als duurzaamheid en natuur: groen en groenblauw staan voor groei en verantwoordelijkheid, terwijl geel energie en optimisme toevoegt. De compositie straalt transparantie, openheid en balans uit tussen technologie en natuur, en nodigt uit tot reflectie over verantwoordelijkheid en toekomstgericht denken.

Over het kunstwerk

De fotografische installatie van Thomas Struth”Coördinaten: Een gecureerde geschiedenis van Siemens” (2017) werd opgericht in samenwerking met het Siemens Arts Program en curator Alexandra von Stosch voor het hoofdkantoor van het Palais of Siemens in München. Uit ongeveer 2.000 archiefmateriaal selecteerde Struth 57 afbeeldingen en combineerde deze met zijn eigen foto's die zijn genomen op locaties van Siemens in Berlijn, Erlangen, Forchheim en Alpharetta (VS). Zijn selectie was gebaseerd op thematische, geografische en chronologische criteria, met bijzondere aandacht voor de mensen die het bedrijf in verschillende tijdperken hebben gevormd. Zijn nieuwe foto's tonen technische interieurs in gedempte tinten en heldere composities, maar de historische beelden lijken meer gefragmenteerd, waardoor er een visuele spanning ontstaat tussen documentaire precisie en historische context. Het resultaat is een artistieke reflectie op industriële ontwikkeling, technologische innovatie en de evoluerende bedrijfscultuur.

Geselecteerde werken en tentoonstellingen

• „Natuur en politiek” — Guggenheimmuseum, Bilbao (2019); Martin-Gropius-Bau, Berlijn (2016)
• „Thomas Struth: Foto's” — Metropolitan Museum of Art, New York (2014)
• „Figure Ground” — Haus der Kunst, München (2017)
• „Thomas Struth: Foto's 1978—2010" — Museu Serralves, Porto; Whitechapel Gallery, Londen; K20, Düsseldorf (2011)
• „Foto's van het museum” — Hamburger Kunsthalle, Hamburg (1993)
• „Vreemdelingen en vrienden” — Kunstgalerie van Ontario, Toronto (1995)
• „Documenta IX” — Kassel (1992) "Portretten” — Sprengel Museum, Hannover (1997)
• „Routebeschrijving” — Hirshhorn Museum and Sculpture Garden, Washington D.C. (1992)